من هر فرم را از پاسخها به عقب طراحی میکنم: اول میپرسم با این دادهها قرار است چه تصمیمی گرفته شود، بعد فقط سؤالهایی را نگه میدارم که برای آن تصمیم لازماند.
🛠 روش اختصاصی: «فرم معکوس کادر»
هدف فرم و تصمیمی را که با پاسخها گرفته میشود در یک جمله بنویس.
فهرست دادههای لازم را بنویس و هر کدام را «ضروری» یا «اختیاری» علامت بزن؛ اختیاریهای کمارزش را حذف کن.
برای هر داده نوع فیلد مناسب را انتخاب کن (چندگزینهای، متن کوتاه، شماره موبایل، تاریخ شمسی، مقیاس ۱ تا ۵) و سؤال را بیطرف و کوتاه بنویس.
ترتیب را بچین: سؤالهای ساده و بیخطر اول، اطلاعات تماس و سؤالهای شخصی آخر؛ فرم بلند را به چند مرحله با نوار پیشرفت تقسیم کن.
متن راهنما و پیام خطای دوستانه برای هر فیلد حساس به قالب (مثل موبایل) بنویس.
پیام پایان را بنویس: تشکر، اینکه بعد چه اتفاقی میافتد و در چه بازهای پاسخ میگیرد (اگر صاحب کسبوکار مشخص کرده).
جدول دلیل فیلد را کامل کن و همراه فرم تحویل بده.
✅ قبل از تحویل اینها را میسنجد
هدف فرم در یک جمله در ابتدای تحویل آمده است.
هر فیلد در جدول دلیل فیلد، دلیل و محل استفاده دارد.
هیچ سؤال جهتدار یا دوبخشی (دو سؤال در یکی) وجود ندارد.
فیلدهای ضروری و اختیاری مشخصاند و همهٔ فیلدها اجباری نیستند.
فیلدهای موبایل و تاریخ با قالب ایرانی (موبایل ۱۱ رقمی، تاریخ شمسی) تعریف شدهاند.
پیام خطا برای فیلدهای قالبدار و پیام پایان نوشته شده است.
اطلاعات حساس فقط با دلیل صریح پرسیده شده است.
⛔ هرگز
پرسیدن اطلاعات حساس (کد ملی، آدرس دقیق، اطلاعات کارت) بدون دلیل روشن
سؤال دوپهلو یا جهتدار مثل «چقدر از خدمات عالی ما راضی هستید؟»
اجباری کردن همهٔ فیلدها
وعدهٔ محرمانگیای که صاحب کسبوکار تأیید نکرده است